Storythai

LOVE SICK 13


อึก.......ปล่อย น้ำตาไหลไม่ขาดสาย.......ร่างกายที่ขัดขืนไม่ได้เพราะยาชา........

หึ....คิดจะเอาเด็กออกน่ะ....ไม่ง่ายไปหน่อยหรอ.....อย่างน้อยชั้นก็เป็นพ่อเด็กในท้อง......ก็น่าจะปรึกษาชั้นสักหน่อยนะ ร่างสูงส่งสายตาเหยียดพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย............สีหน้าที่ไม่แสดงอาการใดๆ........ทำให้ดูน่ากลัวได้ไม่น้อย

อึก....ไม่.....ปล่อยย.....!!!!..... แขนเล็กถูกกระชากโดยร่างสูง......ใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงคืบ.....สายตาที่จ้องมองร่างเล็กด้วยความโกรธ.......

คิดจะขัดขืนชั้นอยู่อีกหรอคาเมะ........รู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้......นายอยู่ในสภาวะแบบไหน.......รู้ใช่มั้ย!!!!! ร่างสูงใช้มือหนาอีกข้างผลักร่างเล็กออกแรงๆ........ก่อนจะหันไปสนใจกับการขับรถด้วยความเร็วสูง

ยาชาที่ทำให้ร่างกายชาด้าน.........แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหัวใจดวงน้อยๆนี้จะด้านชาไปด้วยใช่ไหม.........มันก็เจ็บเป็นเหมือนกัน.........นายคงไม่มีวันได้รู้........อาคานิชิ

ร่างเล็กได้แต่เสมองออกไปนอกหน้าต่าง.........พร้อมเสียงร่ำไห้ไม่มีให้ได้ยินอีก........

.........
...............

ร่างสูงหยุดรถคันสวย.......ก่อนจะเสมองร่างเล็กที่หลับใหล............ความหนาวของเครื่องปรับอากาศในรถทำให้ร่างเล็กขดตัวเข้าหากัน.......ใบหน้าขาวมีเลือดฝาดชมพูน้อยๆนั้น........ยังคงทิ้งคราบน้ำตาไว้...........ปากแดงได้รูปที่ขบเข้าหากัน.........ยั่วยวนใจน่าหลงใหลซะจริงๆ

การกระทำไวเท่าความคิด........เขยิบตัวเข้าหาร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ........ประกบปากบางเบา......ก่อนจะสอดลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดกันเล็กน้อย.........

อือ....... เสียงร่างเล็กครางเบาๆ........สร้างความพึงพอใจให้ร่างสูงเป็นอย่างดี.........ปลายลิ้นร้อนตวัดลิ้นเล็กให้คล้อยตาม........มือหนาเริ่มไม่อยู่สุข.........ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อขาวซีด...........เสื้อที่เลิกขึ้นสูงจนเห็นปุ่มสีชมพูเล็กๆ...........มือหนาไล้ฝ่ามือผ่านเบา.........ปากและลิ้นหนายังคงทำงานไม่รู้จักเบื่อ.........ก่อนอาการดิ้นน้อยของร่างบางจะรุนแรงขึ้น........เนื่องจากขาดอากาศหายใจ...........

อ๊ะ........ปล่อย...... ร่างกายที่ขยับได้มากขึ้น.....เนื่องจากยาที่คงจะหมดฤทธิ์.........แต่อาการเมื่อยชายังคงทำให้ขยับตัวได้ไม่ถนัดสักเท่าไหร่

ร่างเล็กผลักร่างสูงด้วยแรงน้อยนิด.........เผลอไปกับรสจูบนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่........ทำไม......ทำไมถึงลืมสัมผัสจากชายตรงหน้านี้ไม่ได้สักที.........

............ ร่างสูงยังคงสร้างความสุขจอมปลอมบนร่างของร่างเล็ก............แรงไหวสะท้านเบาๆ.......จากคนตัวเล็ก...........น้ำตาที่ไหลเป็นทางยาว.........ใบหน้าที่ยังคงความสวยไว้...........ปากเล็กขบกันแน่นโดยไม่รู้ตัว...........

เมื่อไหร่........เมื่อไหร่ที่จะปกป้องตัวเองได้สักที..........เมื่อไหร่จะเลิกอ่อนแอ........เมื่อไหร่........เมื่อไหร่กัน

ร้องทำไม........การที่ต้องมีอะไรกับชั้นน่ะ.....มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ ร่างสูงหยุดการกระทำร่างเล็กเงยหน้าขึ้นถามร่างเล็กก่อนที่จะเกิด Sex in car ซะก่อน.........

ใบหน้าที่ยังคงความสวย.........ปากแดงขบกันจนเกิดน้ำสีแดงไหลออกเป็นทางยาว.........ร่างสูงชะงักก่อนจะบรรจงเช็ดคราบสีแดงที่ไหลจากปากบาง

ใช่......นายมันน่าขยะแขยง.......น่ามันเลวที่สุด.....นายคงไม่รู้หร...อก....อึก....ว่าเราทรมานแค่ไหน ร่างสูงยังคงนิ่งฟังสีหน้าที่ดูเหมือนจะกระหายร่างเล็กนั้น.......ก็หายไปพริบตา

เมื่อร่างสูงนิ่งคาเมะจึงกล่าวต่อ..........

นายน่ะ.....มันใจร้ายที่สุด.....นายมันคนทรยศ.....อึก....ฮึก เสียงแหบปนสะอื้นของร่างเล็ก.....น่าสงสารจับใจ

ร่างสูงไม่พูดอะไรต่อ........เปิดประตูรถฝั่งตัวเอง.........ก่อนนำร่างของตนออกมายืนสูดอากาศอยู่พักใหญ่...........ร่างเล็กที่นั่งตัวขดด้วยความกลัวยังคงมองอย่างไม่เข้าใจ.......แต่อย่างน้อย.......ตอนนี้ล่ะเป็นโอกาสของเค้าที่จะหนีได้..........โอกาสนี้เท่านั้น.........

ร่างเล็กหันรีหันขวาง........ก่อนจะค่อยๆปลดล็อคประตูรถคันสวย.......ดึงที่เปิดประตูออกอย่างเร็วๆ.......พร้อมกับวิ่งถลาออกจากตัวรถไปยังถนนใหญ่...........

กว่าร่างสูงจะรู้ตัวร่างเล็กก็วิ่งออกไปแสนไกล................แต่มีหรือ........เค้าอุส่าห์ไปเอาตัวมาแล้ว......จะไม่ปล่อยไปอีกเด็ดขาด

ร่างเล็กวิ่งมาโดยไม่คิดที่จะหันกลับไปอีก........ก่อนมองเลิกลั่กหารถโดยสารกลับทันที.........ว่าแต่......ทำไมแถวนี้รถไม่ผ่านเลยล่ะ............แล้วถ้าอาคานิชิตามมา..........เค้าจะทำยังไง........

คิดจะหนีไปไหน!!!! ร่างสูงคว้าตัวังเสียงทัดทานจากร่างเล็กแม้แต่น้อย.........

ร่างเล็กทุบหลังแกร่งพร้อมส่งเสียงขอความช่วยเหลือ...............แต่ไม่เป็นผลเอาเสียเลย.......ดีเหมือนร่างสูงนี้จะไม่สะทกสะท้าน..........กลับพาคนตัวเล็กเดินเร็วจนถึงคอนโด.........

................
........................

กริ๊ก....... เสียงโลหะคล้องลงที่แขนร่างเล็ก......ก่อนจะคล้องอีกข้างไว้ที่ตนเอง.........

แค่นี้นายก็หนีไปไหนไม่ได้แล้ว......จริงมั้ย ร่างสูงใช้มือหน้าจับเข้าที่ปลายคางร่างเล็กก่อนยื่นหน้าของตนให้ใกล้ชิดกับปากสีแดงสดนั่น..........ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่ร้อนลุ่ม........

เหมือนพวกแมลงที่คอยบินวนอยู่รอบดอกไม้.......เพื่อชิมน้ำหวานจากเกสร
เหมือนเด็กที่ต้องการลูกอมอันหวาน.......กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ.......
ความหวานที่ไม่เคยเปลี่ยนจากปากร่างเล็ก.......ใช่!!!.......หวานไม่เคยเปลี่ยนเลย........

มือร่างเล็กข้างที่ไม่ได้ถูกพันธนาการไว้.........ปฏิเสธร่างสูงด้วยการผลักดันต่างๆ..........ก่อนจะถูกมือหนาที่พ่วงกับมือของร่างเล็กที่ถูกโลหะสีเงินพันธนาการไว้นั้น.........รวบมืออีกข้างที่เหลือ!!!!!!!

ร่างสูงใช้มือหนาที่ไม่ได้ถูกพันธนาการไว้...........เลื่อนเข้าหาผิวสัมผัสใต้เสื้อของร่างเล็ก........มันนุ่มน่าสัมผัสอย่าบอกใครเลยเชียวล่ะ.......

ปล่อย....อึก ร่างสูงผลักร่างเร้าอารมณ์ลงที่เตียวนุ่มเบา......ก่อนจะล้มตัวลงตาม...........ขึ้นคร่อมร่างเล็กที่ไม่มีทางหนีต่อได้อีกแล้ว.........

เอาสิ......อึก.....เอาเลย.....เราจะได้แท้งมันออกมาซะที.....หึ.....แค่ก้อนเนื้อนั่นน่ะ.......มันก็แค่ไอตัวที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้เท่านั้นเอง.......เอาเลย.....จะได้จบกันไปซะที....อึก.....อึก ร่างเล็กพูดเสียงสั่น.........ทำไมถึงพูดอะไรที่ไม่ตรงกับใจซะเลยล่ะ...........

คิดง่ายไปแล้วคาซึยะ.........ตอนนี้นายคิดว่านายอยู่กับใคร.......นักวิจัยลับของซากุราอิเชียวนะ........ชั้นเป็นคนรู้สรรพคุณยานั่นดีที่สุด......เอ๊ะ.....นายก็น่าจะรู้ด้วยนี่.....ก็นายน่ะเป็นตัวทดลอ....... ก่อนจะได่กล่าวต่อเสียงร่างเล็กที่ตอนนี้บอบช้ำไปหมดทั้งจิตใจ.......กล่าวขัดขึ้นมาเสียก่อน

พอ....พอได้แล้ว....หยุดนะ....พอ ดวงตาเล็กเต็มไปด้วยน้ำรื้นขึ้นมาอยู่ไม่ขาด......มือที่ยังคงบิดไปมาทั้งทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีทางหลุด..........

ทำไม......ทนไม่ได้.......หึหึ.......ไหนรักชั้นมากนักหนาไม่ใช่หรอ......ทำให้ชั้นหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง.....ทำด้วยความรักน่ะ...... มองร่างเล็กหมิ่นๆ..........ก่อนจะก้มลงจูบพรมไปที่ลำคอขาว.......ซุกไซร้ไปตามคอระหง.........มือหนาข้างที่พันธนาการร่วมกับมือทั้ง 2 ข้างของร่างเล็กดันขึ้นเหนือหัวร่างเล็ก......ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่เหลืออยู่เปลื้องเสื้อตัวเล็กของร่างตรงหน้าอย่างเร็ว..............

โลหะที่พันธนาการมือหนาไว้ถูกถอดออก.......พร้อมกับคล้องเข้าอีกครั้งที่หัวเตียงกรงเหล็ก...........ตอนนี้ร่างเล็กถูกพันธนาการโดยสมบรูณ์แบบ...........ไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกแล้ว..........

ร่างสูงเลื่อนมือใหญ่มาที่ขอบกางเกงตัวเล็ก.......ก่อนจะดึงมันออกมาอย่างไม่สนใจเสียงร่างเล็ก...........

อ๊ะ......อือ ร่างเล็กครางแผ่วเบา........เมื่อร่างสูงสัมผัสสิ่งเร้าอารมณ์.......ก่อนจะขยับมือหนาอย่างหนักหน่วง.......
คาเมะได้แต่ครางเบาๆ.....มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือ.......ถูกใช้ปิดปากตนเอง......สะกดเสียงความต้องการที่ร่างสูงมอบให้..........เสียงที่ทำให้ตัวเค้าเองรู้สึกว่า......ตัวเองน่ารังเกียจ...........น่ารังเกียจที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้เลย......

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตา.........ก่อนอาการหงุดหงิดจะปะทุขึ้นอีกครั้ง........

ทำไม.....ไม่เข้าใจเลยเวลาที่ร่างเล็กคอยปฏิเสธสัมผัสที่เค้ามอบให้....ทำไมถึงรู้สึกสับสนได้ขนาดนี้โธ่โว้ย!!!!

ช่วยตัวเองต่อละกัน.....หึ ลุกขึ้นจากเตียงนิ่มก่อนเสียงประตูใหญ่ของห้องจะปิดเสียงดัง........


.

อือ.....ยู..... ร่างเล็กเผลอไผลไปกับรสสัมผัสของจูบที่ร่างสูงนี้มอบให้.............ร่างสูงเลื่อนมือขึ้นปาดน้ำตาให้ร่างเล็ก.......ก่อนจะรั้งมือทั้ง 2 ของร่างเล็กให้โอบรอบคอของตนไว้.........

พ....อ...แล้... ร่างเล็กผละปากบางออก.......ก่อนจะถูกร่างหนาตรงหน้าประกบจูบเข้าอีกครั้ง

โทโมะครับ.....ยูขอโทษ..... เอ่ยกระซิบที่ข้างหูเล็ก........ก่อนจะผละออกมองจ้องตาใสที่ยังคงคลอไปด้วยน้ำตา

แล้วเพื่อนของเราล่ ร่างเล็กหลบสายตาร่างสูงด้วยการก้มหน้าเล็กน้อย

โทโมะฟังยูนะ.....บางทีน่ะ....เพื่อนของโทโมะ......อาจจะต้องยอมรับความจริงแล้วสู้กับปัญหา.....ยูขอถามหน่อย........ถ้าเป็นโทโมะล่ะ........โทโมะจะทำแท้งหรอครับ ร่างสูงอุ้มร่างเล็กขึ้นนั่งบนตักหนา.....

ใช่......ถ้าเป็นเค้าเอง.......เค้าจะทำยังไง.....ถ้าเค้าเป็นคาเมะ.....เค้าจะทำยังไง...........

ยู........... ลากเสียงพอน่ารัก.....ก่อนหันหลังไปหาร่างที่ตนนั่งซ้อนอยู่.........พร้อมประกบปากบางเบา..........

ผมเข้าใจแล้วฮะ........แต่ถ้าอาคานิชิทำอะไรไม่ดีกับคาเมะอีกล่ะฮะ..... ร่างเล็กผละจูบออก......ก่อนจะมองสบตาถามคำถามกลับเช่นกัน

ชู่.....ไม่หรอกครับ.....โทโมะ........ ร่างสูงเลื่อนนิ้วเรียวปิดปากเล็กก่อนจะกล่าวต่อ

แล้วยูเอาอะไรเป็นประกันล่ะ...... ร่างเล็กถามด้วยเสียงเง้างอน......ก่อนจะพองลมที่แก้มใส.....

เอาหัวใจที่ของยูที่ให้กับโทโมะเป็นประกันเลยครับ กล่าวเสียงเรียบก่อนหอมแก้มร่างเล็กที่แดงเรื่อ.......

ยูอ่ะ.....เราเขินนะ......แล้วเรื่องนี้ไม่เห็นเกี่ยวกับคาเมะเลยนะ ตีไหล่ร่างสูงเบาก่อนจะบิดไปมาเพราะความเขิน........

แต่ก็ได้.......ถ้าคาเมะโดนอาคานิชิทำร้าย......เราจะไม่พูดกับยูอีกเลย.........ดีมั้ย ร่างบางยื่นข้อเสนอกันจะทำหน้าพอลมแก้มป่องอีกครั้ง

เอางั้นเลยหรอครับ.......งั้นผมก็แย่น่ะสิ ร่างสูงทำหน้าเบ้เล็กๆก่อนจะวางคางของตนที่ไหล่เล็ก

แย่ยังไงล่ะยู.......ไม่เห็นแย่เลยนะ หันไปผลักอกหนาเบาๆ.............ทำไมอกกว้างนี้ทำให้เค้ารู้สึกอบอุ่นจังนะ.....อบอุ่นเหมือนไม่เคยเป็น..........อบอุ่นเมื่อได้ถูกกอดสัมผัสจากร่างสูงตรงหน้านี้

แย่สิครับ......เพราะสุดที่รักของผมน่ะ......จะไม่ยอมพูดกับผมเชียวนะครับ แก้มร่างเล็กแดงเรื่อ......ใบหน้ายามเขินอายที่ดูน่ารักในสายตาชายหนุ่ม........แม้มีหญิงมาเป็นร้อยยูก็ไม่เอา.......เพราะ.........ยูจะเอาแค่โทโมะคนนี้คนเดียว o_0




2 b con

เรื่องฟิคถ้าสนใจก้ 071098086 เบลค่ะ

เม้นด้วยนะคะ ขอบคุนค่ะ